Zodra Arthur een geluidje maakt, zegt Laure: 'Mama, Atuur lachen hé!' Vaak is dat niet het geval, maar al een aantal dagen denk ik af en toe: is dat nu lachen of zijn het nog altijd stuiptrekkingskes? Nu ben ik er voor mezelf al uit: hij lacht! Hij begint je blik goed te volgen en hij lacht als je tegen hem begint te praten. Fotootjes nemen is nog niet gelukt, maar dat komt wel!
Ook de nachten beginnen te beteren: deze nacht had hij genoeg met maar één nachtvoeding (eten om 21.15u, dan rond 2.45u en pas opnieuw rond 8.00u deze ochtend). Goed hé!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten