Niet echt, maar toch een beetje... Volgens Kind&Gezin spreek ik mijn eerste woordje als ik consequent éénzelfde klank gebruik om naar éénzelfde iets te verwijzen.
Voorlopig heb ik nog mijn eigen taaltje. Zo zeg ik met vastberaden klank 'Da!' als ik iets krijg of als ik iets wil geven aan mama of papa. Mijn eigen versie van dank je wel.
Als papa of mama mijn jas aandoet, zwaai ik naar de achterblijvers en roep ik 'Daj Daj'.
En als ik bij Sonia toekom, kijk ik eerst of de poesjes er ook zijn. Als ze plots in mijn zicht verschijnen, roep ik 'Psssjhh' om aan te geven dat ik ze gezien heb en ze wil aaien.
Binnenkort zeg ik dus écht mijn eerste woordje en papa gokt dat het 'poes' zal zijn.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten